Anasayfa Çocuk Psikolojisi Çocuklarda Parmak Emme Davranışı

Çocuklarda Parmak Emme Davranışı

Yazar: Editör

Yeni doğmuş bir bebeğin dış dünyayla ilişkisi neredeyse tamamen ağzıyla karşılanmaktadır. Çocuk için en önemli yaşamsal faaliyet olan beslenme, anne sütüyle karşılanmaktadır ve çocuğunun anne sütünü alması için emmesi gerekmektedir. Bu nedenle emme fonksiyonu bebeklerde çok kuvvetlidir.

Parmak emme, çoğu normal çocukta herhangi bir psikopatolojik sebep olmaksızın ortalama 3-4 yaşlarına kadar görülen bir durumdur. Bebeklerin büyük bir çoğunluğu başparmaklarını veya diğer parmaklarını emerler. Zararsız bir davranış olan parmak emmeye, bebeklerin neredeyse hepsinde rastlanılmasının temel sebebi, yeni doğan bebeklerin parmak emmeyi daha anne rahminde öğrenmiş olmaları ve doğuştan sahip oldukları en güçlü reflekslerden birinin emme refleksi olmasıdır.

Parmak emme bazı durumlarda, ebeveynleri telaşa düşürecek kadar yoğun ve sık bir biçimde görülebilir. Bazen durum öyle bir hale gelebilir ki, bebeğin parmağı zamanla aşınmaktan hassaslaşmaya, rengi de koyulaşmaya başlar. Yine bazı çocukların parmak yerine bileklerini emmeleri de gözlenmiştir.

1 Yaş Çocuklarının Neredeyse Yarısı Parmaklarını Emer.

9. aydan itibaren uykuyla parmak emme arasında yakın bir ilişkinin olduğu, uykusu gelen bebeğin parmağını ağzına götürdüğü görülür.”Ritüel” denilen bu alışkanlık aylarca sürebilir. Çocuğu parmak emmesinden vazgeçirmek için yapılan çabaların büyük bir kısmı çocuk tarafından şiddetli bir dirençle reddedilebilir. Genellikle 18. ay dolaylarında sıklaşan parmak emmenin 4 yaşına doğru kaybolması beklenir. Araştırmalar göstermiştir ki, en geç 5-6 yaşlarında sona erdiği takdirde parmak emmenin zararının olmadığını, ancak bu yaşlardan itibaren devam etmesi halinde dişlerde deformasyona ve damak yapısında bozukluklara sebep olduğu kanıtlanmıştır. Parmak emmedeki sıklık oranı, çocuk okula başladığı sırada hızla azalır. %2 oranında ise 6-12 yaşlarda da devam eder.

Parmak Emmenin Nedenleri

 

  • Ebeveynlerin baskıcı, çok fazla titiz ve kontrolcü olması,
  • Ebeveynlerin çocuğa karşı ilgisiz olması,
  • Yeni doğan bir kardeşin olması(kardeş kıskançlığı),
  • Dişlerin yeni çıkması sebebiyle damağın kaşınması,
  • Sıkıntı ve heyecan tepkisi olarak parmak emmesi,
  • Aile içinde mevcut olan psikolojik problemler,
  • Anne ve baba arasındaki problemler parmak emmenin nedenleri arasında gösterilebilir.

Bunların haricinde, çocuklar gece uykuya dalarken, damakları ve dişeri kaşındığı ve biberonlarının delikleri küçük olduğu zaman da parmaklarını emebilirler.

Parmak Emme Durumunda Ebeveynlerin Alabileceği Önlemler

 

Anne ve babaların ilk olarak, parmak emmenin ilk dönemlerde bir problem olmadığını bilmeleri gerekir. Parmak emmeyi çok ciddi bir problem olarak gören ebeveynler, bu problemi çözmek için zararlı yöntemler kullanabilmektedir. Ayrıca zararsız bir davranışı bir problem olarak görmek o davranışı gerçekten problem haline getirebilir. Ebeveynlerin parmak emmeyi kaldırmak için, çocuğa şiddet göstermeleri, bağırıp çağırmaları gibi davranışlar çocuklarda psikolojik problemlere sebep olabilir. Ayrıca bu tarz davranışlarda çocuğu olumsuz yönde pekiştirip parmak emmenin kalıcı hale gelmesine neden olabilir.

Bazı durumlarda çocuklar, parmak emmeden ve emzik emmeden haz duyabilirler. Bu durum çocuk açısından zararlı değildir. Tespit edilen vakaların birçoğunda çocukların çoğunun bu davranışı bir yaş civarında bıraktığı gözlenmiştir.

Çocuğun algılama düzeyine göre, çocuğa olumlu tavsiyeler ve açıklamalarla psikolojik açıdan uyumun sağlanması, sorunun ortadan kalkmasına sağlayabilir. Olumsuz ve yanlış iletişim yöntemleri durumu daha da zorlaştırabilir.

İlerleyen yaşlarda devam eden parmak emmenin temelinde anne ve babaların yanlış ve olumsuz tutumları vardır. Bu durumda anne ve baba, kendi davranışlarını gözlemleyip, olumlu yaklaşımlar benimsemelidir. Gerekirse bu konuda bir uzmandan yardım almak çok yararlı olacaktır.

Kardeş kıskançlığı durumunda, daha önce parmak emme davranışı göstermeyen ya da unutmuş olan çocuklar yeniden parmak emmeye başlayabilirler. Bu durum psikolojide gerileme (regresyon) dediğimiz durumdur. Yeni doğan bebeğin daha fazla ilgi gördüğünü düşünen çocuk, onun gibi davranmaya çalışmaya başlayabilir. Örneğin yeniden parmak emmeye ya da alt ıslatmaya başlayabilir. Bu davranışların amacı yeni doğan bebekle kaybettiğini düşündüğü ilgiyi yeniden kazanmaktır.

Çocuğun isterse parmak emme alışkanlığını terk edebileceği inancını çocuğa kazandırmak, çocuğun bu alışkanlıktan kurtulması için iyi bir yöntem olabilir.

Parmak emmeyi küçümsemek, bu davranışından ötürü çocuğu utandırmak çözüm yöntemi olarak kullanılmamalı, çocuğu bu davranıştan uzaklaştırmak için çocuğun olumlu davranışlarına odaklanmalı, sözlü övgüler ve teşvik edici minik ödüller kullanılmalıdır.

Sonuç olarak parmak emme, belirli bir yaşa kadar bir problem değildir. Ebeveynlerin buna göre davranmaları ve telaş içinde davranmamaları çocuk için faydalı olacaktır. İlerleyen yaşlarla birlikte, parmak emme hala devam ediyorsa, ebeveynler ilk olarak kendilerinin çocuğa yaklaşım tarzlarını gözden geçirmeli ve davranışlarında olumlu değişiklikler yapmalıdırlar. Bu konuda gerekirse bir uzman desteği alınmalıdır.

BU YAZILARA DA GÖZ ATABİLİRSİNİZ

Yorumunuzu Bekliyoruz !