Anasayfa Sizden Gelenler Boşanmak mı Yoksa ?

Boşanmak mı Yoksa ?

Yazar: Ayşe Türkmen

Boşanmak,

Sorunu bir çırpıda kökünden halletmek. Sevmediğinizle bir daha yüz yüze gelmemek, nefes aldığını bilmemek, yeni bir hayat kurmak, yeniden başlamak.

Yoksa…

Problemli sürdürmek o evliliği, kangren olan bir yarayla yaşamak.

Peki, hangisi daha kolay?

Bilmiyorum aslında.

Ben boşanmayı seçenlerdenim. Her gün biraz biraz ölmektense diyenlerdenim.

Peki ya şimdi?

Şimdi her 15 günde bir can veriyorum. Her ayın birinci ve üçüncü cumartesisi, dini ve milli bayramların ilk günü, saat 10 ile 17 arası. Anlamadınız değil mi?

Boşanınca çocuk varsa ilişki ne yazık ki bitmiyor. Hâkimin size verdiği görüşme günleri eski eşinizle ilişkinize göre sizin hayatınızı tayin ediliyor. Bizim gibi iletişiminiz kötüyse, boşanma anlaşmalı olmamışsa bu durumda süren çekişme mahkeme sonunda da yansıyor ilişkinize. Sonrası arbede. Aradaki çocukta, çocuğu veren annede babanın elinde oyuncak oluyor. (yani bizim durumumuzda öyle, tüm babaları tenzih ederim)  Artık bayramlar aileye hasret, tatiller karmakarışık. Ne o tatile çıkmamışsınız komşu diyen herkese aynı cümle, “ çocuk teslimim var.”

Ben uzlaşma olması gerektiğine inanıyorum. Bir bayram tümüyle annede bir bayram tümüyle babada kalsa mesela, hem çocuk rahat eder hem anne-baba. Çocuk top gibi oradan oraya savrulmaz, velilerin kafası karışmaz. Evliyken uyuşamayan insanlar, boşanırken anlaşamayan insanlar çocukları için hatta boşandıktan sonra sağlıklı bir birey yetiştirmek için anlaşmayı başarmalı.

Ve lütfen velayet elinde olanın da insan olduğu, onunda dinlenmeye ihtiyacı olduğu, onunda bir annesi, babası olduğu; bir gün onu yetiştirenleri kaybedebileceği endişesi ile onları görmek isteyebileceğini aklımızdan çıkarmayalım.

Size bir adım gelene koşmalısınız derdi annem. Peki hiç gelmeyene ne yapmalı? “Size tokat atana öteki yanağınızı da çevirin” diye söylendiği bir toplumda ben daha kaç bayram ailemi görmeden yaşayacağım?

Ne olur bize verilen hakları çocuğumuz için kullanalım. Boşanmakla bitirelim öfkemizi.

Mahkeme kararlarını birbirimizin aleyhine değil, çocuğumuzun lehine kullanalım.

BU YAZILARA DA GÖZ ATABİLİRSİNİZ

35 Yorumlar

Neroş 17 Eylül 2010 - 07:33

Ayşe hanımcığım.Elinize yüreğinize sağlık,ne güzel ifade etmişsiniz.Keşke eşler boşanırken sadece kendileri boşansa çocukları arasatta bırakmasalar.Boşanan eşler eğer cocuk varsa ya sizin yaşadıklarınız gibi çocuğu bahane edip eski eşe hayatı zindan ediyorlar veya benim yaşadıklarım gibi hem eşten hem çocuklarından boşanıp geçmişi ve yaşanmışlıkları yok sayıyorlar.Yani çocukları piç gibi ortada bırakıyorlar.O ortada bırakılan çocuk da yok sayılmayı kabullenmeyip babayı red edip soyadı değişikliği yaptıtı.Bu erkekler ne zaman ADAM OLURLAR?

Cevapla
ayşe türkmen 20 Eylül 2010 - 13:33

vallahi ben adam olmayacağına inanıp tası tarağı toplayıp kaçanlardanım.
önemli olan bizim hayata bakış açımız.Duruşumuz.

Anladığım kadarı ile sizin çocuklarınız hayatta çoktan duruş kazanmışlar. Yaşanmasını istemeyeceğimiz şeyler yaşıyoruz. Yaşamak zorunda kalıyoruz. İstesekte istemesekte yaşamak zorunda olduklarımız karşısında BİZ olmaya devam etmek önemli, öyle değil mi?

Cevapla
Ayca 18 Ekim 2010 - 09:09

Merhaba Ayşe Hanım,

Ben de maalesef severek boşanma eşiğine gelen bir bayanım.10 senedir acı tatlı herşeyi paylaştığım sevgi temeli üzerine kurduğum evliliğimiz bitmek üzere. Eşimle 1 sene kadar ayrı kaldık sonra beklediğim gün geldi ve tekrar biraraya gelelim dedi, ilk ay herşey yolundaydı akabinde eşim beni kendinden uzaklaştırmak için elinden ne geliyorsa yaptı, kendini her anlamda çekti…
Geçen hafta aramızda kaçınılmaz konuşma gerçekleşti, eşim bana duygularının bittiğini söyledi. Duygu bitmesi ne demek? Herşey bu kadar basit mi?
Ben eşimi, yuvamı çok seviyorum ve bu süreci taşıyacak kuvveti kendimde bulamıyorum…Kafam karmakarışık, duyguları tazelemek kişinin elinde değil mi? Ortada ciddi anlamda üzerinden gelinmeyecek hiçbir sıkıntımız yok..Kendimde cesaret yok, nasıl olacak bu süreççç? Korkuyorum, ne olduğumu anlamadan bir yola girdim, bakalımm sonu ne olacak…..

Cevapla
fiz 05 Kasım 2010 - 02:46

Sayın Ayca benzer durumda biri olarak sizi çok iyi anlıyorum.Ben 3 yıldır evliyim.Ufak tefek sıkıntılar yaşadıysak da genel olarak iyi giden bir evliliğimiz vardı.Eşim aniden basit birşeylere sinirlenir iki dakika sonra da özür diler ve hiçbirşey olmamış gibi davranırdı.
Gene bir akşam çok basit bir sebepten dolayı sinirlendi ,benden soğuduğunu, beni istemediğini,boşanmak istediğini falan söyledi.Daha önce bu kadar ağır şeyler söylemiyordu.Çok üzüldüm ama siniri geçince çok pişman olur zannettim.Beyefendi ertesi gün sakin sakin aynı şeyleri gene söyledi ,Çok kararlıydı.Alttan aldım ve sadece istenmediğim yerde durmam diyip evden ayrıldım.1 hafta sonra boşanma davası açtı.Şok oldum ama gene de yuvamı kurtarmak için gururumu çiğneyip elimden geleni yaptım.Sanki bir suçum varmış gibi ben alttan aldım.Nasıl bu hale geldi anlamadım ama artık geri dönüşü görünmüyor.Ve ben içim içimi yiyip duruyorum.

Cevapla
Ayca 08 Kasım 2010 - 07:40

Merhaba Fiz,

Demek ki insanlar gerçekten değişebiliyormuş… sabretmek dışında yapacağımız çok şey yok, sanırım. Bunları yaşayan ne ilk ne de son bi olacağız. Ancak gene de insanın hele ki sevince kabullenmesi çok zor.Allah hepimize yardım etsin, gönlümüze göre versin…

Cevapla
erdi 21 Aralık 2010 - 16:27

evliliği 4. yılına girem kızkardeşimin dün akşam boşanma aşamasına geldiğini duydum.Çok üzüldüm 2 yıldır zaten huzurları yokmuş.Eniştenin hayatında başka bir kadın varmış. Çoğu zaman dayak yemiş gözü şişip ağzından kan gelene parmağı kırılana kadar… son aşamaya gelmişler.Yinede cesaret edemiyor ailem ne kadar çevreme nasıl izah ederim dışarıdan güzel gözküzen bi evlilik nasıl da bu noltaya geldi. Sabretmiş ama kimseye bi şey sölememiş gerçi eniştede tehtit etmiş.Son hamlelerini yap sabet dedik biraz daha niyemi..Bir yuva kolay kurulmuyor ama yıkması çok kolay.Ben evliyim bekar olsaydım Hiç düşünmeden gidip canlarına kıyabilirdim. Gurur meselesi yapıp hiç acımadan kardeşimi ve eniştimi… evet kardeşimi gurur meselesi dedimya Şimdi Daha mantıklı düşünüyorum. Biraz daha sabret diyorum.Ben dayanamıyorum.Belki bundada vardır bi hayır.Rabbim ne verirse hayırlısını versin.Hayırda ondan şerde Rabbim bizi hep değişik olaylarla ve insarla sınıyor.Beterin Beteri Vardır.Duygularımı döktüğüm bu satırlarda sizden şunu rica ediyorrum.Lütfen kızkardeşime yaklaşımın nasıl olmalı döznüzmez yola girildiğinde; bu dönemin sancılarını en hafif şekilde atlatmsını nasıl sağlayabilirim. Yorumlarınızı bekliyorum.

Cevapla
ayşe türkmen 17 Şubat 2011 - 15:09

erdi’ye
olay nihayete erdimi ermedi mi? bilmiyorum. sabrınız inşallah sona ermemiştir. biraz geç cevabımı kabul buyurursanız sevinirim.
insan böylesine ağır travmalar yaşayınca ençok ailesine sığınmak istiyor. en çok sevdiklerinin desteğine ihtiyaç duyuyor. aileniz olmasa üstesinden gelemiyorsunuz bu ağır yükün altından kalkmanın. kardeşinizin yaşadığı onun için çok ağır. lütfen onu yada yaşadıklarını yargılamayın. onun sizin kayıtsız ve şartsız desteğinize ihtiyacı var. ve onun yerinize kendinizi koyun. siz olsaydınız ne beklerdiniz ailenizden? zaten kolu kanadı kırık size sığınıyor, birde bu zamana kadar neler yaşamış son ana kadar sabretmiş diyorsunuz size düşen sanırım kolarınızı kardeşinize kocaman açmaktır.
ben bunu yapacağınıza inanıyorum. ilgilenip buralra yazmanız bunun en bariz göstergesi

Cevapla
ayşe türkmen 17 Şubat 2011 - 15:16

ayca Hanım’a
yazdıklarınız ve sitemizi düzenli takibinizi 18 ekim ve 8 kasım tarihli yazılarınızdan biliyorum. Ancak durumunuza ilişkin bu güne kadar herhangibir gelişmeyi ne yazıkki bizlere aksettirmediniz.
ilk olarak okur dayanışmasına müdahil olmamakla adına bu sıkı dayanışmayı, sıcak paylaşımı takipte kalmak istemiştim.
Şuan umarım hersey yolundadır. Ayrılıklarında başlangıçlar gibi doğal olduğunu hayatımızın bir parçası olduğunu kabul etmemiz lazım. zaman akıyor, hersey gibi karşımızdaki insanda değişiyor. bizde değişiyoruz. yada çiftlerden biri bu değişime ayak uyduramayabiliyor. Ve kaçınılmaz sonuç.
hakkınızda hayırlısı.

Cevapla
erdi 18 Şubat 2011 - 11:31

Ayşe Hanıma

Desteğiniz için çok tşk ederim.Kardeşimi Aradım hngi Kararı alırsan arkadayım dedim.Şu an boşanma aşamasındalar her şey bitmiş durumda işin resmiyet kısmı kaldı.Kocasıyla konuşmaların şöyle bir dialoğu anlattı ; kocasına beni bir daha arayıp rahatsız etme demiş.Kocasıda ne dese beğenirmisiniz … boşanmayalım diye ayaklarıma kapanıp yalvaran sen nasıl olduda böle değiştin? hayatın başka birimi var demiş .atabi kardeşim de baya bi kızmış iftira atma bana diye ailem benim arkamda hangi kararı alırsam saygı duyuyorlar demiş. tabi kocası tabiri caizse 360 derece dönmüş ben öle bi şey sölemek istemedim gibi….. ağlarmısınız gülermisiniz.Anladım ki o kanınızda canınızdan bi parça ne kadar uzaktada olsa en ufak bi yeri incilse yüreğiniz yanıyor.Sözüm benim durumumda olan insanlara Onu alın bağrınıza basın inanın her şey daha güzel olucak….

Cevapla
umit 03 Mart 2011 - 23:04

Erdi bey cok güzel bir karar almasında canınıza destek olmussunuz tebrikler.Acaba bu zor döneminde yanında olmasaydınız önünde çok büyük mutluluklar beklesede onu bu kararı alması mümkün olacakmıydı her zaman yanımızda arkamızda önümüzde bizi seven ve destekleyen birilerini olduğunu gördükçe çektiğimiz acılara son verip mutluluğa adım atmazmıyız.Sizde onu yapmışsınız çok ğüzel bir davranış.

Cevapla
Ayşa KESKİN- İZMİR 12 Mayıs 2011 - 20:26

Merhaba,
yazılarınızı okuyunca
boşanma konusunda
Av.Adem DEMİR tarafından yazılan bir yazıyı eklemek istedim. Bu konuyu çok güzel betimlemişler.

BOŞANMAK DÜNYANIN SONU MU

Elbette değil. Boşanmak, evlenmek gibi hayatın olağan olaylarından biri… Doğmak ve ölmek ne kadar doğalsa, boşanmakta öylesine doğal. Bu nedenle boşanmak dünyanın ne başı ne de sonu…

Evlenmek, eşinizle birlikte arabayla yapılan bir yolculuk gibidir. Bu yolculuk boyunca, çok güzel yerler gezip, görüp, birlikte çok mutlu anlar yaşayabileceğiniz gibi, aracınızın benzinin bittiği, arızalandığı, küçük kazalar yaptığı sorunlu, sıkıntılı anlar da olacaktır elbette.

Mutlaktır ki bu durumların hiçbirinde aracınızı terk etmez, ya da bırakıp gitmezsiniz. Benzini bitmişse, depoyu doldurur, arızalanmışsa tamir ettirir, kaza yapmışsa kurtarıcı çağırır, gereken tadilatı yaptırır ve ağır aksakta olsa yolculuğunuzu sürdürmeye çalışırsınız.

Ama, gün gelir de, aracınız iniş aşağı freni patlamış bir biçimde uçuruma doğru giderken, artık aracı başka türlü kurtarma imkanı da kalmamışsa, araçta kalmanızın kimseye faydası da olmadığından, en yumuşak bir biçimde ve en az hasarı almaya çalışarak araçtan atlarsınız.

İşte, boşanmakta, freni patlamış ve uçuruma gitmekte olan araçtan atlamak gibidir. Artık, aracı kurtarma imkânı kalmamıştır ve aracın içerisinde kaldığınız takdirde de uçuruma sürükleneceğiniz için yaşama şansınız mucizelere kalacaktır.

Dolayısıyla, evlilik birliği içerisinde de, sorunlar tartışmalar yaşanabilir. Anlaşmazlıklar olabilir. Ama, hiçbir zaman hemen pes etmez ilk tartışmada ayrılığa karar vermezsiniz. Evlilik birliğini devam ettirmek için gerekli, özeni, çabayı, sabrı gösterir birlikteliği sürdürmeye çalışırsınız.

Ancak, gün gelipte artık freni patlamış araç gibi evlilik birliğini sürdürmek, evlilik birliği içerisinde kalmak size telafisi imkânsız zararlar vermeye başlamışsa, artık araçtan atlarsınız… Yani boşanırsınız.

İşte bu boşanma anında da, nasıl uçuruma giden araçtan hareket halinde atlarken, en az zararla kurtulmak adına atladığınız yerin yumuşak bir yer olmasına, kayalık olmamasına dikkat etmeniz gerektiği gibi, boşanırken de en az zararı almaya çalışmanız gerekmektedir.

Yani, boşanma olayını kan davasına dönüştürmeden, yıllar sonra dahi çiftler olarak hem birbirinizin, hem varsa çocuklarınızın ve eşlerinizin ailelerinin yüzüne bakabilmek, dost olamasanız dahi düşman kalmamak herkes için daha güzel bir sonuç olmaz mı?

Araç uçuruma gidiyor diye, aman ben bu araçtan ne olursa olsun kurtulayım diyerek; araçtan paldır küldür atlayıp, bir tarafınızı kırıp uzun yıllar bunun acılarını çekmektense, en az zararı almak adına, soğukkanlılık göstererek ve dikkatli davranarak, atladığınız yere ve atlama şeklinize dikkat ederek, daha az zarar almanız mümkün değil midir?

İşte boşanırken de, kavgayla, gürültüyle, daha da mutsuz olacak hadiselere meydan vererek, kızgınlıkla ve öfkeyle ben evlilikten kurtulayım da nasıl olursa olsun diyerek tabiri caizse paldır küldür boşanarak, bu boşanmanın acı sonuçlarını uzun bir süre çekmek asla akilâne bir çözüm değildir.

Boşanmayı kan davasına dönüştürmenin kimseye faydası yoktur. Elbette boşanmanın da evlenmek gibi doğal bir olay olduğundan söz ederken; boşanmayı eğlenceye dönüştürmekten söz etmiyorum. Benim söz ettiğim, boşanmanın kan davasına dönüştürülmemesi.

Her gün adliye de sayısız boşanma davalarına şahit oluyoruz. Birbirlerinin boğazlarını her an sıkmaya hazır eşler, onlardan daha da öfkeli ve yangına körükle giden sözde yakın akrabalar ya da arkadaşlar… Bu karmaşa içerisinde daha da mutsuz edilen çocuklar…

Onca yıllık birliktelik içerisinde yaşanan güzel şeylerin de olduğunu unutarak, haklı çıkmak adına o güne kadar hiç sorun edilmemiş şeyleri dahi gündeme getirerek, hem adli makamları meşgul etmek, hem mutsuz bir süreçten geçmek kime ne kazandırıyor ki…

Akşam haberlerinde, ya da gazetelerin üçüncü sahifelerinde boşanmak isteyen kadınlara uygulanan şiddet haberlerinden ya da boşanmaya çalışan eşlerin ailelerin yaptığı kavga haberlerinden Artık bıkmadınız mı?

Böylesine bir karmaşayı yaşamak ve seçmek yerine, artık evlilik birliğini yürütmek adına anlaşamadığınız açık olan eşinizle en azından boşanma konusunda “anlaşmaya çalışarak” öncelikle anlaşmalı boşanma formülünü uygulamaya çalışmanın, freni patlamış araçtan yumuşak bir yere atlamak gibi tarafların, bu boşanmadan en az zararla kurtulmalarını sağlayacağı açık değil midir?

Evet, boşanmak dünyanın sonu değil… Bu olayı dünyanın sonu haline dönüştürmemekte taraf olarak önce sizin elinizde.

Herkese eşiyle, çocuklarıyla ağız tadı içerisinde mutlu bir beraberlik, mutlu bir evlilik temenni ediyorum.

Cevapla
bengisu 17 Mayıs 2011 - 20:32

çok doğru

Cevapla
fatma 19 Haziran 2011 - 11:08

Benimde 3, yılım bitmek üzere çok sancılı bir dönem yaşıyorum.eşimin ailesinden kaynaklanan problemlerim var.sürekli hakaret küfür dayanamıyorum artık. eşimle tanışıp severek evlendik.8 yıl arkadaşlıktan sonra evlenmeye karar verdik. evlendik 3, gün başladı değişmeye. 6. ayda hamile kaldım. hamileyken dayak yiyenlerdenim bende.aile desteğiyle kocamı sevdiğim adamdan canavara dönüştürdüler.2 yaşında 1 oğlum var ne yapmalıyım bilemiyorum..

Cevapla
ayşe türkmen 26 Temmuz 2011 - 10:45

fatma,
hayat çok kısa diye düşünüyorum. bugün varız yarın yokuz.
ne istiyor arkana baktığında ne görmek istiyorsan öyle bir tablo olmalı hayatın. kendin için yaşamalı, evladının senınle gurur duymasını sağlamalısın.
zaman herseyin olgunlaşmasını sağlıyor. insanlarında kararlarında. bakmışsın en zor kararlar dökülüvermiş ağzından. hakkında hayırlısı

Cevapla
SELMA 27 Temmuz 2011 - 12:09

fatma hanım
8 yıl arkadaşlıktan sonra evlenmeye karar verip evliliğinizin peşine 3. gün değişmeye başladı diyorsunuz bence mantıksız evliliklerde 3. gün daha cicim ayı acaba arkadaşlık döneminde gezmeler,tozmalar iyiydide evliliğin getirdiği sorumluluklar mı zor geldi. Birde aileler doğru söylüyorsunuz karışmasa inanın çok daha güzel ilişkiler evlilikler meydana gelir onları aile büyükleri olarak belli başlı konular hariç karıştırmasak. son yazılar içerisinde ”neden sıcak bir yuva kurmayalım” var onu okumanızı gerekirse eşinizle oturup okumanızı tavziye ederim.

Cevapla
ayşe türkmen 27 Temmuz 2011 - 12:22

selma hanım,
çoğu zaman bu ilk günkü tepkiler yada ilk zaman yapılan tavır değişiklikleri ailelerin etkisi yanısıra bence eşlerin çevre gayreti ile birbirine şekil verme çabasından geçiyor. Hepimize anlatılır şu kedinin bacağını ayırma hikayesi.(işte 2 kardeş evlenir, gelinlerden biri huysuz digeri malum sakindir. zamanla abi sakin olan eşinin hırçınlaştığını görür. kardeşinin başlarda hırçın huysuz diye sevilmeyen eşi ise mülayim biri olmuştu. kardeşini çeker kenara sorar bu nasıl oldu ben söz geçiremezken sakin eşime, sen nasıl söz geçiriyorsun hani senin eşin daha huysuzdu diye. oda ben gerdek gecesi kedinin bacağını ayırdım sana hiç söyleyen olmadımı abi der. yani evliliğin ilk döneminde çiftlere kurallarınızı kabul edin mesajı verir eş-dost. Bence tüm mesele naçizane bundan ibaret. Yani meşhur atasözü “at sahibine göre kişner” in bir nevi halk uyarlaması, atasözünün açıklanması mahiyetinde bir kıssadan hissedir anlatılan. tabi bu herzaman tutarmı bilinmez. Fatma hanım’da ya iş abartıya kaçılmış, ya akıl veren çok olmuş. Ben böyle durumlarda ailelerden uzakta yaşamların evlilikleri kurtardığına inananlardanım. çok horoz olmazsa sabah erken olmaz diye düşünüyorum. Umarım bir an önce bır yuva daha kişisel kaprislere hedef olmadan kurtulur.

Cevapla
SELMA 27 Temmuz 2011 - 13:56

ayşe hanım ben yazınızı beğenerek okudum,sadece Ayşe hanıma acizane bir fikir verdim..

Cevapla
duygu 12 Ağustos 2011 - 13:29

Ben 10 aylık evliyim ve evliligimde benide şaşırtacak kadar iletişimsizlik var konusmuyoruz birbirimizle mecbur kalmadıkça o kadar uzagızki birbirimize aynı evin icinde iki yabancı gibiyiz nasıl bu hale geldik diyorum bazen ve cıkardıgım tek neden kavga etmekten konusmayı unutmusuz biz ! son günlerde bitirmeyi düşünüyorum ama bu okadar sancılı bir süreçmişki bir türlü karar veremiyorum ! oysa nekadar güzel duygularla giymiştim o gelinligi 🙁 eşimin çok şükür küfür veya dayak gibi hicbirşeyi yok , alkolü yok hatta sigara bile kullanmaz . ama son 3 aydır okadar ilgisiz okadar alakasız ki neden sohbet etmiyoruz biz dedigimde aldıgım cevap : YANYANIZ HERZAMAN BİRLİKTEYİZ NE KONUSACAGIZKİ ! neyapmam lazım bana bir akıl verin lütfen yoksa istemedigim halde bitirecegim bu evliligi !

Cevapla
Site Yöneticisi 12 Ağustos 2011 - 13:57

Merhaba Duygu,
Evliliklerin özellikle ilk yılları beklediğimizden daha zorlu geçebiliyor. Bu sebeple ani bir karar almadan önce enine boyuna düşünüp ona göre karar vermek gerekir. Bahsettiğin iletişimsizlik problemi sanırım üç ay önce başlamış. 3 ay önce senin bildiğin veya bilmediğin bir problem sebebiyle eşin böyle davranıyor olabilir. Bu konuda biraz daha destekliyici bir şekilde eşinle iletişime geçerek ne olduğunu anlamaya çalışabilirsin. Eğer kendiniz bu problemlerle başa çıkamazsanız aile ya arkadaş çevresinde ikinizin de sevdiği ve sözüne önem verdiği yakın birisinde yardım isteyebilirsiniz ya da daha hızlı bi sonuca ulaşmak isterseniz bir evlilik terapistinden yardım alabilirsiniz.

Cevapla
GÜLCAN 15 Eylül 2011 - 10:30

merhaba Ayşe hanım,
Bende Duygu arkadaşım gibi 10 aydır evliyim ve 2 aylıkta hamileyim. Eşimle sık sık kavga ediyoruz. Suç onda olsada olmasada surat asan küsen o oluyor. Küfür ediyor, kaba bir şekilde konuşmaya başlıyor. Hatta bir kaç kez üstüme yürüdü. Ailemin ve arkadaşlarımın yanında surat asıyor. Benimde hatam yokken sadece evliliğimi kurtarmak için alttan almak zoruma gidiyor. Tabi biz günlerce evde küs yaşıyoruz. Şu anki olduğu gibi. Onunla bu konuyu defalarca konuştum, özürdiliyor, evliliğimizi bitirmeyelim diyor ve biz barışıyoruz. Ama sonuç 2-3 hafta sonra gene aynı. Ben bekar hayatımda çok huzurluydum. Evliliği böyle düşünmezdim hiç. Çünkü evlenmeden önce böyle değildi. Huzurlu günlerime geri dönmek için boşanmayı düşünüyorum ama bilmiyorum da. Onu sevip sevmediğimi bile bilmiyorum şuan. Bana bu konuda bir şeyler söylermisiniz.

Cevapla
fatih 16 Kasım 2011 - 15:35

ben dört yillik evliyim.karim benim insanlardan uzak yalniz bir hayat sürmeme tahammül edemiyor ve bu yüzden bana karsiki ilgi ve alakasini kesmis durumda.ona iyi davraniyorum.arkadaslariyla bulusuyor istedigi heryere gidiyor.ama sirf onunla bir yerlere gitmiyorum diye sorun yapiyor.saniyorum bosanmaya kadar gidecegiz.ne yapsam bilmiyorum artik.

Cevapla
AKIN ALPEREN POLAT 18 Kasım 2011 - 07:18

Fiz Hanım benim durumumda sizin gibi, her konuda eşime yardımcı oldum, elimden geldiğince ilgilenmeye çalıştım sinirli bir anımda bitsin artık dedik eşime o da tamam dedi bitsin ertesi gün avukata çağırdı anlaşmalı boşanalım diye. şu an 7 aylık bir kız çocuğumuz var, 4 aydır ayrıyız, anlaşmalı boşanma aşamasındayız. Maddi istekleri bitmiyor 6 sene oldu onunla birlikte olalı ama hep mutluluk rolü oynamış bana, ben yuvamın dağılmaması için mücadele ettim, ayaklarına kapandım yalvardım, ne gurur kaldı ne orur kaldı bende. Ama Eşim geri adım atmadı, işin kötü yanı 4 ay boyunca ona sevdiğimi söyledim kendisindende bekledim ama söylemedi söylediğimde bile farkında olduğu halde yine söylemedi. Şuan boşanıyorum kimseyi bilmem ama 4 ay bana ömründen 40 seneyi bitirdi. Şu an ne olacağını biliyorum, ayrılık. Sonra yeniden başlangıç ilerde başka bir insanla yeniden başa dönüş, yeniden mücadele, kızımı göstermiyorlar bu arada, arada görebiliyorum 4 ayda 4 defa 1 saaat, eşim ayrı eve çıktı zaten ayakları üzerinde durabiliyordu, annesi de bizi ayırmak için aramıza fitne ve fesat soktu. Ben bunca yıl kendimi kandırmışım, boşa mücadele ve boşa çabalama var. Maddi ve Manevi yıprandım, eşyalarımı da kaçırdı, evin kilidini de değiştirdi, başka bir eve taşındı annesiyle oturuyor, 5 milyarda tazminat istiyorum dedi. Önceleri çekişmeli istiyordum ama yarın yüz yüze bakacağımızı biliyorum onun için sen bunu yaptın, ben bunu yaptın muhabbeti olmasın istiyorum yine iyi düşünüyorum. Bitsin ama anlayışla, kızımdan bana karşı birşeyde beklemiyorum çünkü nakış gibi işleneceğini de biliyorum. Saygılar

Cevapla
gül 10 Temmuz 2012 - 08:36

ben de üç yıllık evliyim eşim de konuşmuyor çok uzak bana ailesine çok ezdirdi abisi evliliğimin 2. gecesi küfürlerle yatağımdan kaldırdı o halde alttan aldım eşimle birlikte çalışıyorum bütün maaşımı veriyorum ama gene yaranamadım uzak bana ne yapcam bilmiyorum kabasın diyorum ben böyleyim diyor kabul edersen diyor küfür dayak hepsi var bende sana karşı vicdan merhamet yok diyor boşanmak için ailelerle konuşurkende kendini kurtarıp bütün kabahatı bana atıyor 1 yaşında kızımız var bu ay biraz harcama yaptım 100 tl lik ve ona dolayısıyla biraz az para verebildim ve o günden beri küs bana konuşmuyor yada kavga ediyoruz ne yapmalıyım sizce ???

Cevapla
victor 27 Ekim 2012 - 22:25

egerki bir erkek aniden değişiyor ve size boşanmak istediğini söylüyorsa emin olun sığınacağı başka bir liman vardır..hiçbir erkek basitçe aniden ben boşanmak istiyorum demez..Mutlaka onu o limana taşıyan bir heves vardır.Bayanlar bence eşiniz gitmek istiyorsa hele hele sığınacağı bir liman varsa onu ağzınızla kuş tutsanız kendi limanınızda tutamazsınız..bence vakit kaybetmeyin ve kendinize yeni bir gelecek hazırlayın…

Cevapla
KAAN 29 Ekim 2012 - 10:35

Şuna inanın ki bir noktaya gelindiği vakit öyle oluyorki sevginizin ölçü ve derecerine göre karşınızdakine hak ettiğinden fazla değer veyakıymet vererek ,fedekarlıkta bulunan yaşanan ortamda eğerki siz iseniz ,bir noktada eşiniz üzerindeki o etkiniz ve gizeminiz de zamanla kalkarak aydınlığa günyüzüne çıkıyorsa artık siz cevherlikten bir kömür parçasına dönüşüyorsunuz ister istemez ve bundan öte sıkıcı hatta itici hani derler ya monoton gelmeye başlıyorsunuz.
İşte bu bağlamda asıl önemli olanı bir yaşam ortamında iki şahsın paylaştığı birbirinin lisanından anlamak ve ona göre yaklaşmak,ateşin üzerine barut fıçısıyla gitmemek ve sabır anlayış ,sevgi ,merhamet en önemlisi aşk ve saygıdır.Lisan demekle şunu kastettim ki erkekler bir olayı anlatırken en basit yolu seçer ve düz direkt anlatır ,bayanlar ise hikaye gibi süsleyerek dolaylı yollara girerek detayları ile anlatmayı sever.
Erkekler ve bayanların en başta yapmaları gereken bence birbirlerinin lisanını öğrenmeleri,çünkü bir çok anlaşmazlık bu nedenden dolayı çıkmakta ve malesef boşanma ile sonuca varmakta.
Aile büyükleri durumlarınıda yabana atmamak lazım tabikii.
Teşekkürler hayırlı günler …

Cevapla
gamze 04 Kasım 2012 - 23:09

mrh arkadaslar yorumlarin hepsini tek tek okudum.ben 3 aylik evliyim duguneme 3 gun kala kiz kardesim beyin kanamasi gecirdi ve yogun bakima alindi benim de nikahim dugunden bi hafta once kiyilmisti esim ve ailesi bunu fursat bulerek dugun yapma konusunda israrci oldular ben cok direndim vicdansizlik bu dedim bosanirim dedi ailesi kardesimin basinda bekleyen ailemi arayip beni ikna etmelerini soyledi dugun olmazsa ayrilirim dedi ben gunlerce vicdanim ve sevgim arasinda gidip geldim ve dugun gunu gitmedim. bosanma davasi actim beni bir kere bile aramadi icim cok aciyor seviyorum hala ama geri donmeyeem gerci onunda bi cabasi yok nasil gecer bu aci?:-(

Cevapla
dilek 06 Kasım 2012 - 15:46

hayatım lütfen yani biz kadınlarda bazen gerçekten ne istediğimizi bilmiyoruz. adam melek yani . sen de de hata onda da . senin yapman gereken iletişimi öğrenmek ve öğretmek . boşanma acısını yaşayacağına iletişimin yolunu öğren. emin ol evliliğinize fark atacak .

Cevapla
kadersiz 24 Aralık 2012 - 17:17

burdaki bütün hikayeleri okudum ve simdi benımkını okuyun ve bana gercekten yardımcı olun cunkı yasadıklarımı kımse bılmıyor ve emın olun basım ole bır agırıyorkı sankı patlayacak 23 yasındayım esım 22 yasında 14 subat 2009 da evlendıkevlendıgımızde ben 3 aylık hamıleydım esımın aılesı kotu ınsanlar dıceksınız herkeze gore kotu hayır bunlar kotu oglu sozunu dınlemedı karsı geldı dıye dugun yapmaktan vazgectı kendı basının cagresıne bak dedı dugunu benım aılem yaptı evımızı aılem kurdu bıze bır yıl aılem baktı maddı manevı cocugumun dogum masrafı vs sıgortasısz esım aılem karsıladı ben buyuk bır hataya dustugumu daha dugun gecesı eve gırmeden anladım nasıl pıskopat bırıyle evlendıgımı ama artık cok gectı o eve gırmek zorundaydım hıc bırsey hayal ettıgım gıbı olmadı malesef esım sarhos arkadasıyla tartısıp dugun bıttıkten sonra kotu bırsey yapmasın dıye onun elınden makınesını aldı gelın arabası ıcınde tartısma cıktı ben gelınlıklerımle haksızlık oldugnu dusundum ve bagırdım yeterın hadı gıdelım bırak dıye cekıstırdım onu makıneyı benım kafama dayadı ve bana bak senı vururrum dedı yasadıgım soku anlaya bılıyormusunuz sımdı tabı donup kaldım arabayı kullanan adama sur benı gotur dedım ama nafıle kocam olucak adamda sarhostu tabıı ama o eve gırdım ve hamıleydım esım yataga yattı ve cok alkollu oldugu için sızdı kaldı ben aglayarak gelınlıgımı cıkarttım ve bır koseye kıvrıldım zaten yasım daha 20 ydı sımdıye bakarak daha cahıldım sımdıkı aklım olsa o sızdıgı an kacardım o evden ama yapmadım ozaman kı dusuncem nerye gıtcem ne salaklık burası benım evım aıleme aıt olan ev benım kacmammı gerekır keske kacsaydım malesef neyse aylar gectı karnım buyudu esım calısamıyordu dogru duzgun bır ıste askere gıdecek kımse almıyor sıkıntı yapıyordu bırde benım aılem kol kanat actıgı halde herseyı sagladıgı halde onların lafları ona batmaya basladı cekememeye kendı aılesıyle gorusmuyor bende gorusmesını ıstemıyordum ama o ben asla gorusmem bıttıler dıyordu neyse aıleme bırsey dıyemedıgı ıcın bana daha cok baskı yapmaya basladı hamıleyken dayaklar yedım aıleme hıc bırsey soyleyemedım kımseye anlatamadım cunkı aılemın benım ıcın yaptıgı fedakarlık bende karsı koyulamıcak bır etkı yarattı onlar ıcın cekmeye devam ettım cektım cektım bı ara kendımden gectım dedım benı bosver bunun psıkolojısı daha bozuk oyuzden boyle seyler yapıyo heralde onu duzeltmeye calısıyım alttan al alltan al ama bu adam bır pıskopat hemde madde kullanan her fırsatta alkolde var ve en cekılmez verdıgı etkıyle anlata bıldımmı evlenmeden bılmıomuydun dıceksınız bılıyordum ama bu sekılde deıldı dereyı gecene kadarmıs hersey ozamanlar ıyıydı gercek davranmıyormus ıste nasıl davransın terk edılırdı dımı ama dogum yapacagım gun ona her zaman derdım ben cıkana kadar kapıdan ayrılma dogum haneden cıktıgımda kapıdaydı evet ama sarhos hemde bayagı annem babam arkadasım halam enıstem ordalar ve hepsıne rezıl oldugumu dusundum ne ara ıctın megerse ben ıcerıde o acıları cekerken o arkadasının arabasını almıs bır suru ıckı ıcmıs sokak sokak gezmıs arabayla rallıler yapmıs oyle gelmıs hastanede cocuk morardı gece tukurukmu pıslıkmı ne kacmıs soluksuzca annemle odadan cıkıp bebek elımde dıkıslıyım hemsıre doktor dıye bagırıyorum ust katta dedıler merdıvenlerden ust kata kosa kosa bır de baktım ne goreyım gozumun ucuyla bır sedyenın uzerınde bızım sarhos sızmıs ben cıglıkla bagırıyorum annem o hala duymuyor cocugum ölse ruhu duymaz ben bunuda yasadım yıne sesımı cıkaramadım affettım evtt sonra benı ne beklıyor dersınız sııra geldı aıleıne tabıı ee hazıra kım konmaz cocuk dogmus ıs bıtmıs dede babane cıktı ortaya hanı mılyoner olursunuzda bılınmeyen akrabalar cıkar o hesap yıne yımısadım annem yımısattı ben gorusmesemde anası babası allahtan gunah cunkı baktım o dunden ragzı neyse barıstık torunuda gorduler 5 ay gectıkten sonra tekrar hamıle kaldım kahretsın ıstemedım aldırmak ıstemedım calısmayan bır koca aılem bakıyor onun aılesı cok sorumsuz umurlarında deıl dagınık bır aıleler aldırmak ıstıyorum daha askerlıgı var yasadıgımız sorunlarda bır kenera pısıkolojım batık elımde kucucuk bır bebek yasım 21 daha kavgalar basladı aldırmayı ıstemedı ben asla olmaz dedım o olucak dedı rıskıyla gelır dedı amenna ama gerceklerıde gormek lazım kızdı 5 aylık kızımı aldı ve onu ıstemıyorsan bunuda ısteme dedı ve gıttı elınden alamazdım benı doverdı tmm gıt dedım al dedım yerter dıye ısyan ettım ve gıttı tabı bebegımın hasretıne sadece bır gun katlana bıldım zaten yıne hamıle ve hassasım goz yasları ıcınde aılesının evıne gıttım cocugumu ıstedım aılesı bız ne dıye bılırız bızı dınlemezkı dedıler hıhh yaa sonra na yalvardım yok dedı agladım yok dedı vermem kızımı sankı uzerınde cok hakları varmıs gıbı ne yararınız oldukı babasınında dahı hersey maddıyat deıl tmm ama manevıde bırsey yok ortada daha cok cıkartılan zorluklar kızım ıcın tekrar barısmak zorunda kaldım cunkı o nun kokusundan ayrılamazdım artık cok agladıgım cok tartıstıgım sıtrese gırdıgım ve allahıma al onu verme bana onu bakamam dıyede yalvardıgım ıcın alhhım o gece onu benden aldı düşük yaptım onun aılesının evınde hastaneye gıttık dustugunde kocam evde deıldı babasıyla cıkmıstı bız annesıyle evdeydık neyse hastanede henuz dusmedıgını ama umut olmadıgını soledıler ılac verıp yatman gerekıyor dedıler aılesının evıne gıttık ve yattım ılacları alldılar ıctım oturmus konusuyorlar kocam dedıkı o bıle bıle yapmıstır ılac fln ıcmıstır dussun dıye dedı ama ole bısı yapmamıstım ve dustugunde ınanın ck dusmesını ıstedıgım halde cokta pısmandım nede olsa oda yavrumdu cok agladım kocamın ole demesıne dayanamadım ve yattıgım yerden dondum hayır ole bırsey yapmadım zaten ıstemıyodum yapsam solerım dıye sert cıkıstım sınırlerımde alt ust anlayın ıste anlamısınızdır durumumu kalktı ve yerden aılesının yanında bana vurdu babası onune gectı kı bebek hala karnımdaydı tuvaletım geldı ve gıttım bebek dustu dustugunu soyledım annesı baktı falan dedıkı kocam ıyı ıstedıgın oldu ıste rahat et sımdı o cucugu ısteyen adam bu sekıldemı yapmalıydı benı aglatmalı yalvartmalı cocugu alıp goturmelı ve benı aılesının yanında kucukmu dusurmesı gerıkıyordu ve doktorun uzulmemen sıtrese gırmemen lazım dedıgı halde yatrken bana vurmasımı gerekıyordu sımdı bu nasıl bırseydır boyle neyse bu daha evlılıgımın 10 11 ıncı ayları daha sonra neler neler alyansımı caldı ve bır arkadasına vermıs parasını bana solemıyor daha ben anladım onun aldıgını yerını ondan baska kımse bılmıyordu nese yaptırıcam dedı ve 3 yıldır evlıyız bunlara rgmen ne paralar yedı ıckı masalarında 400 ler 500 ler gelen gıden yok neyse bır grup arkadas kurdu ve onlarla kısa yollardan para kazanmaya calıstı kotu yollardan madde vs bunu yapmasını ıstemedım karsı koydum dayklar yedım dınletemedım kendını kaybetı benıde bırakmadı tehdıtler basladı kızımı alırım senı oldururum evını basarım fln fılan :)guluyorum artık yanı katlanmak daynmak zorunda kaldım hep bu sıralar cok strese gırdım saclarım dokuldu ve sonunda meme tümrü oldu hastaneye gıttık amelıyat dedıler daha cok pskolojım bozuldu yıne dayanamadım terketmek ıstedım amelıyatıma bır hafta kala dedım yeter bıtsın gene kızımı aldı tamam dedı yaptıklarından vazgecmedı o haldeyken ben gıne dayanamadım kızıma gıttım kapısına verdedım olmadı bak hastayım ne olcagı bellı deıl duygusal yonden etkılemeye calıstım yok benı mahvettın bırak artık ver cocugu senden mahrum etmem zaten edememkı sen benden guclusun alırsın yok care etmedı senıde bırakmam dedı ıstemeye ıstemeye kabul eden ben oldum kızım ıcın daha cok kucuktu hep dusundugum buyudugunde benden nefret eder ne olursa olsun benı nıye bıraktın der benım yasadıklarımı anlamaz dıye korktum mecvur kaldm ve bunları yasarken amelıyatıma ıkı gun vardı neyse barıstık amelıyat oldum cıktım yanımdaydı ama aılesı bunları gore gore cocuklarına bırsey demıyolar kıllarını kıpırdatmıyolardı bense kımseye anlatamıyordum aıleme bı anlatsan kıyametler kopardı belkı cınayet bıle olurdu benım babam 55 yasında bır emeklı memur benım yuzumden zaten maddı buyuk sıkıntıları var ve onlarıda ıcınde oldugum ucuruma sokmak ıstemedım bunları cektım vs vs daha neler neler bugune geldıgımızde 3.yıldayız hala evlıyız bazı seylerden vazgecırdım ama hala madde kullanıyor bazen kendını tutamayıp alkol alıyor ıkı gun ıyıysek 3 uncu gun arıza cıkıyor gene uzuluyorum gene her seferınde yenıden umut ama artık olmuyor ondan cok sogudum yatmak ıstemıyorum nefret edıyorum umrumda deıl artık askere gıtttı 17 gunde gerı geldı yalandan rapor aldı bunu bıle basardı kurtulamıyorum korkuyorum bosanmaya kalksam bana bırsey yapar dıye aıleme zarar verır kotu seyler olur dıye kızım acısından fazla korkum kalmadı buyudu konusuyor ve benden ayrılmıyor babasından uzak anneye baglı bır cocuk kımsede durmaz aglar goturse bıle benı ıster bılıyorum oda getırır ama ben ne yapa bılırım bana yardım edın ogut verım sız buyuklerım ondan ıgrenıyorum yatamıyorum anladınız delırıyorum karılık yapamıyorum yemek yapasım gelmıyor evı toplayasım yataktan cıkmak ıstemıyorum sımdı calısıyor 8 aydır ıyı bır ıste sıgortası yok gene ama calısıyor en azından onu bu haddeye getırdım evıne bakıyor ama ben artık kıyamet kopsa ıstemıyorum bunu ona solıyemıyorum baskasıyla olucagımı dusunup kıskanclık kırızınden bana herseyı yapar aılemede unutmayın o bır pıskopat madde bagımlısı alkolılk ben bu durumda ne yapa bılırım kımseye derdımı anlatamıyorum yardım edemezler cunkı devlet bıle edemez mahkeme ne yapa bılır ben ne yapmalıyım kotu hastalanıcam bu genclık hatasının sonu ne olucak ölümmü alıp basımı kacımmı kızımla arkama bakmadan gozumu kapatıp aıleme ne olur bu manyak ya benı bulursa yada ölüm caremıdır yada ona nasıl anlatsam bunu ıstemedıgımı artık bu evlılıgın bıtttıgını offf cıldırmak uzereyım bana kımse yardım edemez sanırım

Cevapla
kadersiz 25 Aralık 2012 - 05:28

şu aile içi şiddet testini yaptım 43 üne evet 🙂

Cevapla
mehmet 26 Aralık 2012 - 14:23

Merhaba duygu hanım,
Evliliğinizde ciddi bir sorun yok bence. Her evlilikte görülen bir safhadan geçiyorsunuz sadece. Bunu evliliğinizi renklendirerek atlatabilirsiniz. Renklendirme hoşlandığınız ya da sevdiğiniz aktiviteler, arkadaşlar, misafirler, geziler, başka bir yere taşınma, ailelerle daha sık görüşme gibi şekillerde olabilir. Bu tamamen size ve ilgilerinize bağlı. İnşallah sıkıntınız ileri gitmeden hallolur.

Cevapla
murat 08 Ocak 2013 - 21:18

erkekleri suçlamak kadınlara ne kadar basit geliyor ben eşimden 1.5 yıldır ayrıyım ve çocuğumu koz gibi kullanıyor acaba biz nasıl bir hata yaptık neden bu durumdayız diye kendi kendimize bir sormalıyız bence

Cevapla
eda 18 Şubat 2013 - 17:56

1.5 sene sonra boşandık..bugün mahkeme kararı geldi…artık kendimi okumaya kafamı dağıtmaya karar verdim..ama aklımdan çıkaramıyorum..annesi yüzünden ayrıldık çok sevdiğim ve hala sevmekte ısrar ettiğim kocamla.öyle acıyoki canım şu anda tarifi imkansız.her tartışmada annesi vardı aramızda en son bana bakmak zorundasın dedi.yetmezmiş gibi birsürü hakaret..peki benim sevgili eşim ne yaptı..oturdu annesinin bana söylediği lafları dinledi ne bi ses ne bi hareket öylece sus pus oturdu..beklerdimki”anne bu bizim problemimiz bırakta biz halledelim ya da anne bizi biraz yanlız bırak kendi aramızda konuşalım”öylece basireti bağlanmışçasına hiçbirşey yapmadı.bizim kendi aramızda hiç tartışmamız olmadı zaten hep ailesi vardı kavgalarımızın içinde.hep annesi hep kardeşleri hep sülalesi… ve dayanamadım ailemin yanına geldim.bu bardağı taşıran son damla oldu..mahkemeden sonrada bekledim belki bir umut ama nafile..belkide ikimiz içinde hayırlısı buydu..ne bir yakını ne bir arkadaşı hiç aramadı sanki herkes bizim ayrılmamızı bekliyormuşçasına ölüm sesziliğine büründü,en çok ta bu tuhafıma gidiyor..nasıl geçer bu acı biri bana tarifini versin..artık çok yoruldum…

Cevapla
esra 06 Mayıs 2013 - 13:40

mrb ben yıllık evliyim ve artık bitmesini istediğim bi evlilik yaşıyorum ben ve eşim çok zıttız her konuda.kısaca şöyle anlatayım evliliğimizin ilk yılı güzeldi ondan sonra ben hamile kaldım eşim benden iyice uzaklaşmaya başladı dövmesi sövmesi karışması hiç bişi yoktur ama her dediğimi yapar ama kadının ruh halinden hiç anlamıo her konuda beni tatmin edemiyo beni binlerce kez oturdum konuştum bak bana ilgi göster şöyle yap böyle yap ben sevgisiz eğlencesiz bi evlilik yürütemem die hep taamam düzelcem dedi 1 ay sonra gene aynı oldu ve aileside cabası herşeyimize karışırlar aklıma gelebilecek herşeyi yaptm en son ailemi aldım karşıma bben boşanmak istiyorum dedim ve bunu gerçekten istiyodum onlar oğlum için son bi şans dediler eşimle onlar konuştu bak bu kız senden para pul hiç bişi istemio evde dolabı boş lafını yapmıo sende artık otur düşün değiş dediler bu tamam aşkım özür dilerim dedi barıştık geldim ben evim beni içimde okadar öldürmüşki hiç bişi istemiorum ondan artık sevemiyorum onu önceden delirirdim ama artık yok olmamasını bitmesini okadar çok istiyorumki sadece o cesareti bulamıyorum çünkü boşanmak için dışardaki insanlara göre geçerli bi sebep yok dövmüyo sövmüyo aldatmıyo istediğimi alıo sizce bu yetermi bi evlilik için hergün içten içe öldüğümü hissediyorum

Cevapla
Egemmmm 17 Nisan 2015 - 11:56

Arkadaslar 19 yasındayım 3 yıldır anlaşıyoruz eşimle 6aydır evliyiz 5bucuk aylık hamileyim oglumu bekliyorum . Sorunlarımız var çok yardım edim . Eşim küçüklüğünden beri ailesiz büyüyen bir çocuk ne maddi ne manevi yanlarında olmayan bir ailesi var . Düğünümüz oldu tartısma yasadık eşim ailesini sildi benim ailemin yanında yaşamaya basladık 2aydır önümüzdeki ay askere gidicek . Anlaştıgımız zamanlardada ailem eşimi istemiyordu eskiden yaptıgı cahillikler sabıkası filan vardı içiyoerdu fakat kabullendiler . Gecen hafta eşim içerek geldi eve ertesi gece yine içiyoedu bende kendine gelmeden eve gelmemesini söyledim ve gelmedi . Ertesi gün geldiğinde olmadıgını söyledi ve gitti . Ertesi gün pişman olup eve gelip beni almak istedi babam vermedi ve dövdü . Askere gidicek boşanmalımıyım yoksa askerlik değiştirirmi ?

Cevapla
Tuğba şimşek 04 Kasım 2016 - 20:57

Ben de dava açalı ve evimden ayrılalı 1 ayı geçti… Hamileyken dayak, sürekli eve bekar akrabalarını getirmesi, anneme sülaleme küfürler…
Davayı bem açtım baştan boşanmak istemediğini söyleyen mesajlar atıyordu, kararlı olduğumu anladıktan sonra ne mesaj attı ne çocuğunu sordu, fotoğrafını istedi. 15 aylık evlilikten 6 aylık bir bebek, onun suçu neydi kendime çok kızıyorum. Başka çocuklar babalarıyla oynarken, baba derken , babalarının elini tutup anneleriyle beraber yaşadıkları eve giderken içim kan ağlıyor –
Bana silah dayamasına rağmen – her gece rüyamda onunla barıştığımı görüp uyandığımda derin bi oh çekmeme rağmen – çocuğuma çektireceğim babasızlık için, onun için babalık yapamayacak bir adamdan çocuk yaptığım için kahroluyorum.
Umarım bana hesap sormazsın canım kızım, umarım en çok senin sağlıklı büyümen için yaptığımı anlarsın bunu.
İçim param parça – beni sürekli annesine babasına hatta arkadaşına benim yanımda şikayet eden adam bile diyemeyeceğim adamın hayatımı mahvetmesine rağmen bu evliliği bitirmek canımı öyle yakıyor ki, öyle kötü durumdayım ki… Ha şimdi asla geri dönmek istemem ama neden bilmiyorum etimi kopartmışlar gibi canım yanıyo hele gece vakti tümmm hüzün baştan aşağı beni boyuyor.

Şimdi tek istediğim zaman herşeyin olduğu gibi bu acının da ilacı olsun …

Cevapla

Yorumunuzu Bekliyoruz !