Anasayfa Çocuk Psikolojisi Baba Çocuk İlişkisi

Baba Çocuk İlişkisi

Yazar: Editör

Baba olma kavramını değişime uğratan ve babanın çocuğun eğitimindeki rolüne ilginin artmasına yol açan pek çok etken vardır. Bunlar; politik, sosyal, ekonomik alandaki değişimlerin kadın-erkek rollerini etkilemesi, çalışan anne sayısının artması, kadının tam gün dışarıda çalışması bu etkenler arasında gösterilebilir.
Babanın çocuğun gelişim ve eğitimindeki rolü ve önemine olan ilginin artması baba-çocuk etkileşiminin doğasının ne olduğu ve anne-çocuk etkileşiminden hangi açılardan farklı olduğu sorusunu gündeme getirmiştir. Anne babanın çocuk eğitiminde üstlendiği roller birbirini tamamlar ve destekler niteliktedir. Anne babaların her ikisi de çocuğun zekâ gelişimini etkilemekte ancak bunu farklı yollarla yapmaktadırlar.

Bir araştırmacı babanın genellikle bir oyun arkadaşı olarak, annenin de konuşarak, okuyarak bebeği uyardığına dikkati çekmektedir.Uzun süreli çalışmalardan alınan bulgular, çocuğun yaşamının ilk dönemlerindeki babanın davranışlarının niteliğinin daha sonraki dönemde çocuğun zihinsel işlevlerini etkilediğini göstermektedir. Babanın bakım ve ilgisi ile özellikle erkek çocuğun zeka gelişimi arasında olumlu yönde bir ilişki varken, babanın kısıtlayıcı oluşu ile çocuğun zeka gelişimi arasında olumsuz yönde bir ilişki bulunmuştur.

Okul öncesi dönemde çocuk, kendini özdeş tutacağı model olarak, anne ve babasını alır, onların özellikleriyle, değer yargılarını örnek olarak benimser, hareket, tutum, konuşma gibi davranışlarını taklit etmeye uğraşır. Okul öncesi dönemde anne babasını böylesine etkili bir model olarak alması, çocuğun gelecekteki kişilik yapısını, duygu ve düşüncesini doğrudan etkiler.

İlk çocukluk döneminde görülen en önemli gelişmelerden biri, kız çocuğunun anneye, erkek çocuğun babaya olan hayranlığından kaynaklanan taklit ve kendini onlarla özdeş tutma eğilimidir. Kız çocuğu annesi gibi giyinmek, davranışlarını onunkilere benzetmek; erkek çocuk ise babası gibi olmak, onun gibi davranmak ister. Babaya hayrandır, dünyada babasından güçlü, becerikli, akıllı üstün bir kimse yoktur. Güçlü kuvvetli bir babayla kendisini özdeş tutması, çocuk için önemli bir güven kaynağıdır.

Yapılan alıştırmalar baba çocuk ilişkisinin çocuğun bilişsel gelişimi ve okul başarısını büyük ölçüde etkilediğini vurgulamakta, babasıyla yakın ve nitelikli bir ilişkiye sahip olan çocukların okul başarılarıyla, bilişsel gelişimlerinin olumlu açıdan etkilendiği belirtilmektedir. Bütün bunların ötesinde baba, çocuğun kişiliğinin gelişiminde özdeşim modeli olması sebebiyle büyük bir önem taşır.

Genelde baba yoksunluğunun çocuğun psiko-seksüel gelişimi üzerinde olumsuz etkileri olduğu bulunmuştur. Özellikle baba yoksunluğunun yaşamın ilk yıllarında ortaya çıkması erkek çocukları daha ciddi bir şekilde etkilemektedir. Babası olan ve olmayan erkek çocuklar karşılaştırıldığında, babasız çocukların diğerlerine oranla daha bağımlı, daha az saldırgan, akran ilişkilerinde daha zayıf oldukları, ahlaki yargı açısından daha az gelişmiş oldukları ve okuldaki başarılarının düşük ve ayrıca daha az bir maskülen (erkeksi) kimliğe sahip oldukları görülmektedir. Babası otoriter ve az ilgilenen çocuklarda utangaçlık, çekinme gibi kişilik özelliklerine daha sık rastlanmaktadır. Çocuklardaki uyumsuzluk eğiliminin oluşumunda ve biçiminde babanın tavır alışı en az annenin tavır alışı kadar etkili olmaktadır.

Çocuğun zeka, kişilik ve cinsel gelişimini tek faktörle açıklamak doğru değildir. Önemli olan babanın da anne kadar çocuğun gelişiminde etkin bir rol oynadığıdır. Hem anne hem de babanın birbiriyle uyumlu ve dengeli olarak eğitimde sorumluluk alması çocuğun kendisi ve dünyayla barışık, mutlu bir birey olabilme yolundaki savaşımında en büyük yardımcı olacaktır.

BU YAZILARA DA GÖZ ATABİLİRSİNİZ

Yorumunuzu Bekliyoruz !