Ben hep yaşananların, tecrübelerin, duyguların, düşüncelerin dillerde sözcükle, yazılarda kalemle değil, gözlerde tüm gerçekliğiyle hayat bulduğuna, anlatıldığına inanırım. Eğer gerçekten bakıyorsanız karşınızdaki kişinin gözlerine,  gözleriniz onun yüzüne değil yüreğine dokunur. Saklayamaz sizden ne acısını ne üzüntüsünü ne heyecanını ne de mutluluğunu…

Genelde konuşurken bakmayız karşımızdakinin yüzüne. Ya yaptığımız işe odaklanıp konuşuruz, sözde dinliyoruzdur onu. Ya da yüzüne bakarız; ama kafamızdaki yüreğimizdeki düşünceler bir bulmacadır onun yüzünde, çözmeye çalıştığımız kendimiz olduğumuz için karşımızdakinin gözlerine ulaşamayız; ama dinliyoruzdur onu. Ya da yalan söylüyoruzdur, yüzüne bakacak cesaretimiz yoktur başka şeylerle ilgileniriz; ama dinliyoruzdur onu. O yüzden konuşmalarda sık kullanılır “ Ya, hakikaten anlayamıyorum seni” cümlesi. Peki, kaçımız “Beni gerçekten anlamak istediğini düşünmüyorum. Beni, kurduğum cümlelerdeki sözcüklerin arasından kendine göre ayıkladıklarınla anlayamazsın zaten” cevabını verebiliyoruz?

Bir gün sevgisine, saygısına en önemlisi kendisine inandığınız kişinin sandığınız kişi olmadığına karar verip duygu ve düşünce geminizin rotasını ters yöne çevirdiğinizde sizinle hayat bulan ve şekillenen, yaşı kaç olursa olsun sizin avuçlarınızda hep minik kalan ellerin gözlerine bakmayı unutmayın.

“ Aman çocuk o daha; ne anlar” denir. Ama daha konuşmayı öğrenmeden gözlem yapıp hayatı tanımaya çalıştığını, gördüğü her şeyi belleğine kaydettiğini, yüreğiyle hissedip gözleriyle hareket ettiğini, aslında gözlerinde her şeyi barındırdığını unutmayın.

Kim bilir belki de kavga ederken siz gözlerinin önünde;  o gelecekte bir aile kurmamaya, kimseye güvenmemeye karar vermiştir; onun için kimseyle konuşmuyor, yalnız kalmayı tercih ediyordur.

Belki de akşam yemeğinde şen kahkahaların sesi yerine kırılan tabakların ve görünürde yüze, vücuda; ama aslında yüreklere atılan tokatların sesi yükseldiği için o, şiddetin gücü temsil ettiğini kendine kabul ettirmiştir; onun için ufacık şeylerde arkadaşlarıyla kavga ediyordur.

Belki de kötülediğiniz annesi/babası onun için haklıdır; onun için sizi üzüyordur.

Belki de annesinin/babasının evi terk etme sebebini kendisi olarak görüyor, kendini suçluyordur; onun içindir hırçınlığı.

Belki de karınıza attığınız tokatın ardından duvara dayanmış sizi izleyen çocuğunuzu görüp “ Aslan oğlum/ Güzel kızım benim, odana git sen” derken siz; o,size “Ben de ileride böyle mi olmalıyım?/ Beni de ileride kocam böyle mi döver?” diyordur.

Belki de “Çocuğum için katlanıyorum” diyen annesine karşı “Beni bahane edip durma anne. Güçlü, onurlu, dik duruşlu annem nerede?” haykırışları yükseliyordur.

Ve belki de sessiz kalışlarla veya haddinden fazla yükselen seslerle kendini savunamayan; çabuk yenik düşen; yüksek sesi güçle eşleştiren; sevgisizliğin acımasızlığı ön plana çıkardığı veya hep olumsuzluklara takılan roller yüklüyorsunuz hayat sahnesinde sizsiz replikler de yazılmış olan oyuncunuza.

Ya çocuğunuz size anladığınızdan farklı şeyler anlatıyorsa gözlerinin derinliklerinde? Duygu ve düşünce geminizin rotasını değiştirip yolunuza devam etmeye karar verdiğinizde onun gözlerine gerçekten bakın. Belki de sizin göremediğiniz şeyleri anlatıyordur gözleri ve belki de sizde olmayan cesaret onda vardır. Unutmayın her kaptanın bir yardımcıya ihtiyacı vardır…

Meriç Gizem KOYUTÜRK Sayfasını Görüntüle      RSS ile Abonelik