Bir evlilikte; kız tarafı erkeğin ailesiyle bir olduğunu, erkek tarafında kızın kendi ailesiyle bir olduğunu söyler dururlar anlamam doğrusu elde avuçta bir konu, bir sorun varsa neden kız kendi ailesiyle, erkek kendi ailesiyle paylaşır. Tabii ki bu paylaşımları her iki tarafta işlerine geldiği gibi kendilerini %100 haklı gösterecek şekilde ifade ederler.
Bir yuva kurulmuş olabilir veya kurulma aşamasında olabilir, hatalar tabii ki olacak neticede hepimiz birer insanız. Birde anlamam anne, baba veyahut kardeşler istemiyor diye evlilikler bitiyor bitmez demeyin inanın bitiyor. Aile olma yolunda ailelerimizi neden karıştırırız, onlarda ailemiz olmayacaklar mı?
Ya oturup karşılıklı neden sorunları dile getiremeyiz. Hatalar varsa hatalıyım diyemeyiz.
Kıskançlıklar olacak tabii ki bu sevgidir bizler insanız kıskanırız tabii ki domuz değiliz sürü olarak yaşayan hayvan toplulukları da değiliz.
Yanlış arkadaş seçebiliriz. Eşimizin bize söylediğinde neden yanlış anlarız. Yanlış arkadaş diyorum, hatalı arkadaş demiyorum arasında dağlar kadar fark var. Yeni tanıdığımız kişilere hitap ve yaklaşımlarımızda çok samimiyetli kelimeler kullanılmayacağını söylendiğinde kızarız, biz ailemizden böyle gördük denilir güzel tabii ki ama ailemizden gördüğümüz yıllardaki insanlar yok artık.
Yazı yazan arkadaşların yazılarını okudukça görüyorum ki hiç biri hata yapmamış bir tanesi de ben burada hatalıydım diyemiyor. Ne var yani hatalıyım demekte küçülür müyüz; bence hayır büyürüz, karşımızdaki anlamaza bile inanın büyürüz. Benim dediğim olsun diyerek diretmesek ona göre şekle sokmaya çalışmasak ilişkimizi.
Birde maddiyat var tabii ki tartışmalarımızda ne ki bu maddiyat önem veririz tabii ki önemli bir şey ama sevgi, aşk ve sağlık tan önemli değil inanın bence…..
Diyorsanız eğer yukarıda yazdıklarınıza siz riayet ettiniz mi diye edemedim inanın. Bu yüzden burada paylaşmak istedim. Ama bir şeyden çok emindim ben onu ve ailesini çok sevdim. Onun üstünde bir şemsiye gibi açıldım gelecek tüm yıllardır çektiği dertlere, sorunlara ve belalara önce kendimi siper ederek kolladım. Mahrumiyetten medeniyet bölgesine giderken bile yaptığım maddi veya manevi en kötüsü manevi olandı inanın bir teşekkür bile görmedi. Onları iyilik olsun diye yapmamıştım. İnanın hiç bir arkadaş dost yapmazdı bunları ancak benim gibi affedersiniz kusura bakmayın aptal âşıklar yapardı. Ama bunlar onu bunaltı, sıktı anlamadım doğrusu geleceğimizi hazırlarken geçmişteki pürüzleri yok etmek Alaaddinin sihirli lambasından istenmiyordu belli mücadele istiyordu.
Bazen tartışmalarımızda birbirimize olan saygınlığımızı yitirmemek için bulunduğum ortamdan kaçtım. Ama inanın haklı veya haksız oluşuma hiç bir zaman bakmadan ertesi günü özür dileyerek arayan veya yanına giden ben oldum. Bunu yaparken eline çok büyük bir koz vermiştim bilmeyerek.
Bence sevgi sevdiğin insanı her şeyden öne koyabilmektir. Ben yerine hep sen diyebilmektir. Her şeyden önce onun rahatını mutluluğunu düşünmek, onunlayken huzurlu olmak, onunla geçen saatleri hiç bitmesin demek, ayrıldığın saniyeden itibaren özlemek, kalp atışlarındaki ritmin artışı, sıkıntısında sevincinde yanında olabilmek, sevdiğinin varlığıyla gurur duymaktır.
Sevmek inanmak.
Sevmek tek yürek olmak.
Sevmek paylaşmak.
Sevmek hak etmek.
Sevmek gözyaşı.
Sevmek onu koklamak.
Sevmek dertlerin üstüne birlikte gidebilmek.
Sevmek hastayken onun baş uçunda beklemek.
Sevmek kâbus gördüğünde saçlarını okşayarak yanında olduğunu belli etmek.

Sevmek belki daha neler neler saymakla bitmez.

Sorunların % 90 bitip %10 u kalmıştı ki, %10 da benim halletmem gerekli olan onu ortak etmeyeceğim benim sorunlarımdı.,

İstanbul’dan Yaşar Bey.

Site Yöneticisi Sayfasını Görüntüle      RSS ile Abonelik