ben ne yapacağımı bilemiyorum çıkmazdayım neolur bana yardım edin:(:(

Beyhan bey,
Eski topraklar insan sarrafı olduklarından kimi kime yakıştırsalar anlaşacaklarını bilerek yakıştırırlarmış dolayısıyla da evlilikler uzun sürermiş; ömürlük olurmuş. Flörtte de insanlar birbirlerini tanımaya çalıştıklarından anlaşamadıkları noktada bağrına taşı basıp iki ağlayıp sızlamayı kabullenirler; ama hayatları için doğru kararı bir şekilde vermiş olurlardı.(tabi bunların da istisnası var elbetteki) Ama takdir edersiniz ki artık ne flört ne de görücü usulü kaldı. İnsanlar artık facebookta fotoğraftan seçmece yapabildiği gibi evlendirme programlarında paravan arkasından ses tonuyla ya da görünce anlattığı mal varlığıyla hayat arkadaşını 5-10 dakikalık bilemediniz bir çay içimlik görüşme sonunda seçer oldu.
Değil ki kızların 18 yaşını doldurunca amacı okuyup kendi ayakalrının üstünde durmak değil evlenip koluna bilezik kucağına çocuk almak oldu. Hazır ve yüklü paralar tatlı geldiğinden kendilerince hayatları renklenecek umuduyla kriterleri bu oldu; ama akabinde dayaklar da yüzlerini ve yüreklerini renklendirir oldu. Erkeklerin kriterleri öncelikle göze hoş gelme olunca da kendinden uç noktadaki seçimler bile kendinden üstün gelmeye başladı.
İnsanlar ” Ertesi sabah ben bu adam/kadın ile uyanmak istiyor muyum?”; “Gerçekten her anlamda mutlu olup onu da mutlu edebilir miyim?”; ” Ben onu taşıyabilir miyim; o beni taşıyabilir mi?” sorularını kendilerine sormak yerine tapudaki sicillerle, emekli sandığındaki kayıtla ilgilenip karar verdikleri için aile mahkemelrinin günlük listelerinde “boşanma” davalarının sayısı her geçen gün artıyor. Tanımadan cüzdandaki paranın, yüzdeki boyanın rengine göre verilen kararlar da ne huzur ne mutluluk getiriyor haliyle.

Ne kadar doğru söylediniz Beyhan Bey, “aynı zamanda ailelerin evlenmesi.” Her ne kadar nişanlılıkta ve ilerleyen aşamada evlilik arifesinde yaşanan gerginlikle bireyler kaba söylemle “aman sanki ailesinimi koynuma alıcam; evlerimiz ayrı” diyerek kendilerini telkin etmeye çalışsalar da böyle bir gerçek var; ailesiyle de evleniyorsunuz.
Ama bana göre aileyle yapılan bu evlenme hiç konuşmadan gizli bir anlaşma yaratmayla olmalı. Eşimin ailesi de evet benim annem-babam olacak ama takdir edersiniz ki bu bağ kan bağı değil ve kendi anneme ve babama davrandığım gibi davrandığım sürece ben yeri gelir haddini bilmez yeri gelir sorumsuz yeri gelir ukala olurum. Dolayısıyla da sorunlar baş gösterir. Hani şu klasik gelin-kaynana muhabbetleri başlar. Ben arada yaptığım bir gizli anlaşmayla bir sınır çizersem ilişkime ve sevgimden önce saygım gelirse sağlıklı bir ilişki kurulacağı kanaatindeyim. Çünkü bir parça mesafe olması gerekiyor karşı tarafla. Bu uzaklık yaşatacak değil aksine dozu iyi ayarlandığında sevgiyi oluşturacak bir mesafe. Sevgiyi oluşturacak demem de şundan: ben evladını evlendiren ailelerin direkt gelinini/damadını sevdiğini düşünmüyorum çünkü bir yerde onların gözbebeğini bir gün biri gelip ellerinden alıyor; kendilerinden fazla kimseyi sevemeyeğini düşünen ailenin biricik evladı gönlünü birine kaptırıyor ve yuvadan uçuyor. Ee bu da kabul edilir bir şey değil, alışmak zor bu duruma; yeni aile ferdini sevmek daha zor bu noktada
Mesela evlendirmek yerine “aileye katma” diye nitelendirdiğim bir evlenme de var. Nasıl oluyor derseniz:
Ben Karadeniz kızıyım ama Ege’de büyüdüm ve burada da birçok yerde yaşama şansım oldu. Ege’de gözlemlediğim kadarıyla-tabiki hepsi değil ama genelinde- aileler evlendirdikleri kızlarına/oğullarına “güle güle”; evlatlar da ailelerine “hoşçakal” demeyi bilmiyorlar. İki tarafta yeni bir “aile” kurulduğunu kabul etmek istemiyor. Aileler evlendirdikten sonra yeni yolda eşiyle ilerlemesi yerine bizim ilerlediğimiz yola gelin/damat da katıldı tavrındalar; yani aileye katma Hakimiyet sağlayıp, ellerini evlatlarının üzerinden çekemiyorlar. Akşam yemekte soğan ekmek de yeseler bir aile olarak yaşamayı öğrenmelerini sağlamak yerine tencereyle yemeği kaptıkları gibi her akşamı hep beraber geçireceklerini; gene aşın da paranın da ailesel sorunların paylaşılacağı zihniyetindeler. Dolayısıyla ailenin eli hala üstünde olan evlat ne bir aile olmayı ne de kendi ailesi için mücadele etmeyi öğrenemiyor; yaşanan en ufacık şeyde ailelerde olaya dahil oluyor. Bu da ailelerin yıpranmasını ve sorumluluğunu arttırırken evlatların da sömürü duygusunun haddinden fazla gelişmesine neden oluyor.
Bunlar benim düşünce ve gözlemlerim tabi:)
Bu arada ben çok teşekkür ederim tesadüf olarak bulduğum sitenizden evlilik ve aile olmayla ilgili bilgime bilgi katıp; bilgilerinizi, olumlu-olumsuz yaşanmışlıkları hayatıma örnek teşkil edecek ve ders çıkaracak şekilde sömürmekteyim:)