Önce merhaba arkadaslar diyerek baslamak istiyorum.Yaziyi okudum ve okurkende
yasadim.Ne yazikki arada cocuklar kullaniliyor ve cocuklarda ayni zamanda hem anneyi hem babayi kullaniyor kaba bir tabirle.Benim tavsiyem su olur…hemen
ayriligi düsünmek yerine biraz zaman tanimak mümkünse danismanlik yardimi almak…olaylara daha farkli bakarak hem kendinize hem cocuklara ve belkide
eski ese bile uzaktan yardimci olabilirsuniz…Bir cok insan yönetilebilinir belki aile iliskileri de ancak deneyimle yasayarak ögreniliyor…Siddet,agir sözlerinde cevabi mutlak verilmeli,verilmeliki bir ders olsun.Anne ve Baba kolay olunmuyor.
Sevgiler,selamlar…
Keriman Kaskan

Merhaba Yasemin Hanım,
Biz kimsenin tarafını tutmuyoruz.Hatta bu konuda özellikle bir gayret sarfediyoruz diyebilirim.Sitemizde boşanmış babalar seslerini duyurabildiği gibi boşanmış annelerin de birçok yazısı bulunmakta.Her iki tarafın da düşüncelerini özgürce ifade edebilmeleri gerektiğini düşünüyoruz.Eğer sizin bu konuda yazacaklarınız varsa sitemizde seve seve yayınlayabiliriz.

Sayın Fatma;
Siz de böyle annelerdensiniz demek ki.

benim sizlerden istediğim bu konuda yardım ne yapmalıyım: boşanmak bana dünyanın sonu gibi geliyor ve herşeyden önemlisi oğlumdan vazgeçemiyecek gibi onu görmeden birgünüm geçmeyecek gibi düşünüyorum onu çok seviyorum….eşimle 3 sene önce tanışıp 6 ay gibi süre içinde hem nişan hem düğün yaptım ve şimdi 9 aylık bir oğlumuz var fakat inanın hiç mutlu değilim eşim yönetici ve işyerindeki konumu çok çok iyi ben ticaretle uğraşan ve iyi bir konuma sahip bir işadamıyım bugüne kadar eşim ne isterse yaptım inanın yıllardır çalışırım … kendime yapmadığım imkanları eşime yaptım .eşimin adına ev aldım .değeri yüksek pırlantalar aldım….. dünyalar tatlısı oğlumun doğumunda eşime hediye olarak ne istersin dediğimde…….ben jeep istiyorum dedi. inanın hiç sorgusuz jeep aldım.ve ilk defa son 8 aydır hissediyorum ki ve herkesede söylüyorum parayla ne mutluluk ne huzur ne de sağlık hiç biri alınmıyor.. eşimi hiç birşeyden mutlu olmuyor sürekli yeni istekleri kendime yapmadığım şeyleri sırf mutlu olsun diye ona yaptım ve anladım ki kimseye olduğundan fazla değer vermeyeceksin….şu an evliliğimiz çok kötü ama hiç bir zaman bunu oğluma ne yansıttım nede yansıtırım asla yanın da tartışmalara girmem……ve şimdi sona geldim … hani çoğumuzun çıkmazda olduğu o sondayım ne yapacağımı bilmiyorum. eşim sürekli olarak tartışmak için elinden geleni yapıyor ve inanmayacaksınız belki ama bizim evimizde yemek pişmez evlendiğimizden beri 2 kez yemek pişti onuda nimettir söylenmez ama nohut yemeğini sanki yerken ağzınızda kırılmamış kabuklu fındık varmış gibi yedik..ve beğenmiyorsan sofradan kalkarsın……gibi terimlerle tartışytık….çocuğum şu anda 9 aylık ve inanın daha yeni yeni kıyafet almama izin veriyor daha önce ne aldıysam hiç birini beğenmedi ve giydirmedi…balkon da sigara içerken 5 dakikadan fazla kaldığımda bile tartışma konusu yapıyor….bugüne kadar sevgi saygı ve isteklerinin tümünü verdim ama ondan hiç bir şekilde saygı göremedim,benim yanımda kendi annesini bile çok rahat bir şekilde azarlıyor… gerçi annesi de çok rahat bir şekilde kendi eşini aşalarcasına bir kaç sefer benim yanımda bu tarz diyologlara girdiler.. ve eşim her defasında kızın ca tartışmalarımızda elini kolunu duvara vuruyor , bayılıyordu hastaneye götürdüğümde doktor sakinleştirici yapıp psikolojik olduğunu söyledi…ve eşim o günden beri sanki sorunlu olan o değilde benmişim gibi sen şizofrensin sen psikolojik sorunlusun ve rahatsızsın gibi ithamlarda bulunuyor ve inanın tüm samimiyetimle söylüyorum ben bu söyledikleri karşısında saece tamam sende psikologsun deyip hep sustum….şimdi diye bilirsiniz ki aile terapistine gitseydiniz gittik… eşim benden habersiz randevu almış beraber gittik ve doktor bana sizinle 4 seans yalnız görüşecez dedi tabii hay hay dedim .. ve ikinci seansda tek gittim derken test soruları başladı 200 soruluk ilk soru kendinizi ne kadar deli hissediyorsunuz…. gülermisiniz yoksa ağlarmısınız….. durun cevaplamayın ben söylüyorum … ben güldüm sesli kahkahalarla ve bu testi çözerken hastanenin içinde bekleme salonunda çözüyorum daha seans saatine 10 dakika var ve bu soruları görüşmeden önce çözmemi istediler…neyse aklınız karışmadan detaylara girmiycem ben kahkaha atıyorum ilk soruya tabiki deli değilim şıkkını işaretledim ve 5 metre yanımda tahminimce yeni evli bir çift oturuyor … gelen konuşma sesi aynen şu…….. beyfendi eşine bu arkadaş deli herhalde kendi kendine gülüyor diyor…..tabi ben sustum… doktorun yanına girdiğimde siz aile terapisti olarak böyle saçma soruları niye verdirttiniz dediğimde…. bana biz aile terapistliğinden önce kişinin psikolojisine bakarız dedi……ve o anda anladım güzel bir oyuna geldim…..kalan 2 seansada gittim ve doktor bana son seansa eşinizde gelecek dedi tabi dedim ve beraber son seansa geldik ikimizede test soruları verip ayrı ayrı çözün size yarım saat süre dedi 100 soruluk test sorular bitti ve doktor 1 hafta sonra gelin konuşalım dedi….1 hafta sonra gittik doktorumuz bize ikinizin de test sonuçlarına baktım ama hanım efendi kusura bakmayın siz hayatta herşeyi mükemmel olmasını isteyen ve bencil bir yapıya sahip olduğunuz ortaya çıktı dedi…..ve ben bu cevabı bildiğim halde bana bu olaylar 2800.tl ye patladı önemi yok ama bana en çok koyan şey eşimin hastaneden çıkıp eve giderken bu doktor hiç birşey bilmiyor…demesiydiiiiii………..işte ben bu sorunların altında boğuluyorum….. evde huzur kaçınca işyerinde de hiç birşey yapmak istemiyorsunuz o hale geliyor insan . ve inanın bir erkek olarak söylüyorum ki…eve gitme tek sebebim dünyalar tatlısı oğlum canım….sizden tek isteğim bu süreci nasıl atlatabilirim….. boşanmak istiyorum ama oğlum u kaybedecekmişim gibi korkum var… ona kıyamıyorum….

Sayın Fatma,
Yazımda (sizin de alıntı yaparken yazdığınız gibi) annelerden bahsederken “bazı”, “pek çok” ve “çoğu” gibi ifadeler kullanmaya özen gösterdim. Bu ifadelerin benim genelleme yapmadığımı göstermesi gerekiyordu.
Yani yazılanlar elbette tüm anneler için geçerli değil.
Boşandıktan sonra çocuğu ile ilgilenmeyen “bazı” kötü babalar olduğu gibi,
boşandıktan sonra çocuğunu babadan soğutmaya çalışan “bazı” kötü anneler de vardır.
Siz kabul etseniz de vardır, etmeseniz de.
Konumuz da zaten budur.
Kabaca bir genelleme yapmak gerekiyorsa “tüm anneler ve tüm babalar iyidir” dememiz gerekir. Keşke bu ifade gerçeği yansıtsaydı.
Benim yazımda söz edilen “bazı” anneler dediğim, sizin de “istisnalar” dediğiniz gruptur. Bu “istisnalar grubu” tarafından “babadan uzak tutulma işkencesi”ne maruz bırakılan çocukların sayısı, bizim tespitlerimize göre
2010 yılı itibarı ile 100,000 cıvarındadır.
Demek ki bu “istisna” rakamı pek de yabana atılmayacak cinstendir.
Bu rakamın nedeni de maalesef bu “istisna” anneleri göremeyen ve tüm anneleri iyi ve karşısına gelen tüm babaları da kötü zanneden “bazı” aile mahkemeleri hakimlerinin genelleme hastalığıdır.
(Lütfen tüm hakimleri kötülediğimi düşünmeyin, çünkü yine “bazı” sözcüğünü kullandım)
Saygılarımla,
Necil Beykont