Boşanmak, Sorunu bir çırpıda kökünden halletmek. Sevmediğinizle bir daha yüz yüze gelmemek, nefes aldığını bilmemek, yeni bir hayat kurmak, yeniden başlamak. Yoksa… Problemli sürdürmek o evliliği, kangren olan bir yarayla yaşamak. Peki, hangisi daha kolay? Bilmiyorum aslında. Ben boşanmayı seçenlerdenim. Her gün biraz biraz ölmektense diyenlerdenim. Peki ya şimdi? Şimdi...

Oldu, En yakınım, moda tabirle kankam, sırdaşım istedi benden. Hayır borç para, şal, elbise sıradan bir tişört değil istediği. Ayrıldığım eşimle görüşmek istediğini söyledi. Aslında görüşüyorlarmış epeydir, kendisi söylemek istemiş. İyi arkadaşlar böyle yaparmış. Ellerden duymam yakışık almazmış. İzin istedi benden, eski eşimle akşam yemeğe çıkmak, s...

Kadın halinle, üstelik çocuklu bir kadınken boşamaya kalkarsın kocanı ha! Terk edersin arkana bile bakmadan. Ama neden, peki şimdi ne olacak, ne yapar nasıl yaşarsın öyle yapayalnız? Aslında yaşananlar tanıdık. Paylaşımlar ve aşk bitmişse kadın için beklemenin anlamı kalmamıştır. Ya değersiz hissetmiştir kendini; sevdiği adamın gözlerinde aşkı tutkuyu kaybetmişti...

Şiddet, her türü ayrı kötü, ayrı vahşet Yara ya bedende ya da daha derinde Çocukken yaşadığımız psikolojik baskı, şiddet erişkin olduğumuzda gün yüzüne çıkıveriyormuş. Evliliklerimizde; kadın-erkek,ana-baba figüründe, eş seçimlerimizde Aileniz, geçmişiniz var diyor uzmanlar. O sebeple paylaşın çocuğunuzla hayatı Ruhunu hiçbir şey baskılamasın. Yerleşmesin ...

Analık ne zormuş… Bakmaya kıyamamak, öpmeye doyamamak; O yemek yiyince mutlu olmak; AteÅŸlenince başını beklemek, onunla hasta olmak; Kendi hastalığını unutmak neymiÅŸ en iyi beni analar anlar. Ya da emek çekenler.   Evladının yarasını saran, onun kâbuslarına ortak olan anlar   Bu öyle bir duygu ki, önce suçlarsınız kendinizi, Koruyamadım mı, yanında olamadÄ...

Ne illet bir ÅŸeymiÅŸ bu korku. Nasılda giriverdi evimize, içimize, benliÄŸimize. Cesur, annesinin elini tutmadan kaldırımda yürüyen; bakkala yalnız gideyim ekmeÄŸi ben alayım büyüdüm diyen; sinirlenince hızlı adımlarla önden önden yürüyen; tavır koymayı bilen; kız nerede ÅŸimdi? Korku ete kemiÄŸe bürünürse neler deÄŸiÅŸirmiÅŸ insanın hayatında, artık anladım. KüçücÃ...

Evet yine oldu, 21 aylıktı bu korkuyu ilk yaşadığımızda. O zaman bacağında kocaman bir morlukla karşımda duruyordu kızım. Küçücük, savunmasız. Gözlerinde korkunun izleri, işte durmuş bana bakıyor, dün gibi… Hiç yaşanmasın derken yine yaşadık 15 gün önce. Ama anlatırken bana yaşadıklarını gözlerinde aynı dehşet vardı. Dudaklarında yine aynı cümleler “an...